Sant’Arcangelo Gabriele (patrono): si festeggia in due periodi diversi il 24 marzo e il 28 ottobre; processione lungo le strade del paese con canti e balli tradizionali. Un tempo si faceva una fiera lunga tre giorni (il 28 il 29 e il 30 di ottobre) che coinvolgeva tutta la popolazione e anche i paesi vicini.
Sant’Arcànghelu Gabriele (Santu padronu): si festègiat in duos perìodos diversos, su 24 de martu e su 28 de Santu Gaine; prutzessione in sas istradas de sa bidda cun cantos e ballos traditzionales. Unu tempus si faghiat una fiera chi duraiat tres dies (su 28, su 29 e su 30 de Santu Gaine) cun sa partetzipatzione manna de totu canta sa zente de Sàgama e de sas àteras biddas.
San Michele: festa campestre, si festeggia in due periodi, l’8 maggio e il 29 settembre, con canti e balli tradizionali.
Santu Micheli: festa de campànnia, si festegiat in duos perìodos, s’8 de maju e su 28 de cabudanni, cun cantos e ballos de sa traditzione .
Madonna del Carmelo: 16 luglio; processione lungo le strade del paese con canti e balli tradizionali.
Madonna de su Càrmene (16 de trìulas) protzessione in sas istradas de sa bidda cun cantos e ballos de sa traditzione.
Sant’Antonio: 04 settembre; processione lungo le strade del paese con canti e balli tradizionali.
Sant’Antoni( 4 de cabudanni): protzessione in sas istradas de sa bidda cun cantos e ballos de sa traditzione.
Natale: la solennità del Natale era festeggiata attorno al focolare domestico dove tutta la famiglia si riuniva e con i discorsi degli adulti seduti in cerchio attendeva la mezzanotte ora in cui, genitori e figli, si recavano, insieme, ad assistere a “sa missa e puddu”. In questi giorni, era usanza costruire in un angolo della casa una rappresentazione scenica della natività, “su Presepiu”. Il giorno successivo, chiamato “Pasca e Nadale”, la famiglia si ritrovava ancora riunita per consumare il pranzo di Natale. Per la solenne occasione compariva in tavola “s’arrostu” preceduto da “sos maccarrones”. Alla fine del pranzo si servivano i dolci, “sos pobassinos”, e il caffè.
Nadale: sa solennidade de su Nadale beniat festada setzidos a inghìriu de su foghile de domo inue totu canta sa famìllia si reuniat pro iscurtare sas istòrias de sos mannos e ispetare sa mesa note pro andare a sa missa de puddos. In custas dies, bi fiat s’usàntzia de fàghere in unu chigione de sa domo su presèpiu. Sa die a pustis, cramada “Pasca de Nadale”, sa famìllia si agatiat galu reunida pro su gustu de Nadale. Pro custa festa si faghiant “sos maccarrones” e “s’arrustu”. A sa fine de su gustu si serbiant sos durches e su cafè.
Sant’Antonio: (17 gennaio); si tratta di un rito che prevede il taglio della legna volto a rischiarare la notte di vigilia della festa di Sant’Antonio Abate detto “Sant’Antonio e su fogu”. Il giorno della vigilia uomini e ragazzi si impegnano a tagliare quintali e quintali di legna e sistemarla nel piazzale della chiesa di Santa Croce pronta ad essere bruciata. Nelle ore pomeridiane, dopo la benedizione impartita dal sacerdote, avviene l’accensione del fuoco. Un tempo era una processione di carri, oggi sostituita dai trattori. Ogni tiro di buoi era ornato di rami d’alloro e aveva filze d’arance infilate nelle corna. Uomini e ragazzi con il viso intinto nel sughero bruciato innalzavano al culmine della catasta di legna una lunga fronda d’alloro o un ramo d’arancio che concludeva l’opera e faceva scattare le scintille del fuoco. La quantità di legna raccolta era tale da bruciare per tre giorni consecutivi fino al suo naturale spegnimento. Attorno alla catasta di legna incendiata era consuetudine muoversi in tondo, da soli o in comitiva, fino a compiere per tre volte di seguito, in un senso e nell’altro, il giro completo del fuoco. Questo rituale, velato di fumo, avrebbe difeso per tutto il tempo di un anno contro “su dolore e s’entre” (mal di pancia).
Sant’Antoni (17 de ghennàrgiu):sa festa previdit su tàlliu de sa linna pro iscrarire sa note de sa bizìlia de sa festa de Sant’Antoni Abate cramadu “Sant’Antoni de su fogu”. Sa die de sa bizìlia òmines mannos e piseddos si imprendant a segare cuintales de linna e a sistemare custa linna etotu in sa prata de sa crèsia de Santa Rughe pronta pro èssere brusiada. In su merie, a pustis de sa beneditzione dae parte de su preìderu, si allughet su fogu. Unu tempus sa linna si giughiat cun una prutzessione de carros, chi oe sunt mudados dae sos tratores. Cada tiru de boes fiat ornadu cun ramos de laru e teniat filas de arantzas in sos corros. Òmines e piseddos cun sa cara tinta dae suèrgiu brusiadu poniant in sa punta de su muntone de linna una fògia longa de laru e unu ramu de aranzu chi finiat s’òbera e faghiat partire su fogu.
Sa linna fiat gai meda chi brusiaiat pro tre dies sighidas fintzas a cando si nche moriat a sa sola. A inghìriu de su muntone de linna bi fiat s’usàntzia de si mòvere in tundu, a sa sola o in cumpannia, fintzas a cròmpere pro tres bias sighidas, in unu sensu e in s’àteru, su giru cumpretu de su fogu. Si narat chi custu rituale diat àere difesu custos pessones etotu, pro un’annu, dae su dolore de bentre.
San Sebastiano: (20 gennaio); con i residui della combustione di Sant’Antonio si univano altri fasci di legna e nuovi ceppi che il giorno della vigilia ( 19 gennaio) cadevano tra le fiamme in onore di San Sebastiano.
Santu Sebastianu (20 de ghennàrgiu): cun su chi abarraiat dae su fogu de sant’Antoni, si poniat àtera linna e sa die se sa bizìlia si faghiat su fogu pro Santu Sebastianu.
San Giovanni: (24 giugno); alla vigilia era tradizione accendere dei piccoli fuochi sulla soglia di casa, “sos fogulones”, i quali costituivano un’occasione d’incontro tra i giovani, che per gioco si cimentavano nel salto iniziatici delle fiamme. Il fumo aromatico di “canna e fae”ed altre erbe aromatiche (amuleggiu e amenta) avvolgeva la casa e le strade. L’approccio con i nuovi venuti si stabiliva attraverso una tipologia inedita di relazioni, “sas comarias” (le comari), le quali, una volta stipulate, erano destinate a durare per tutta la vita. I due contraenti si stringevano la mano, annodavano le estremità de “su mancaloru” (il fazzoletto) e ripetevano una formula convenzionale: “Comare, comare, in bene e in male, in male e in bene, comare piaghere, comare allegria, comare sedzis de sa vida mia”. Il rito terminava con l’usanza denominata “s’abba muda” secondo quest’usanza le comari o i compari dovevano andare fino a “Funtana”, riempirsi la bocca d’acqua e poi in silenzio, e in modo da non perdere l’acqua, arrivare fino alla parrocchia e liberarsi dell’acqua davanti alla chiesa.
Santu Giuanne (24 de làmpadas): in sa bizìlia bi fiat sa traditzione de allùghere fogos minores in sa carrela de domo, fogos chi fiant unu motivu de incontru pro sos giòvanos de sa bidda, chi pro giogu los brincaiant. Su fummu aromàticu de “canna e fae” e àteras erbas (amuleggiu e amenta) s’intendiat in sa domos e in sas istradas, sos chi arriviant a sos fogos faghiant intre issos “sas comarias”, chi una bia fatas duraiant totu canta sa vida. Sos duos amigos s’istringhiant sa manu, annodaiant s’oru de “su mancaloru” e naraiant paris: “Comare, comare, in bene e in male, in male e in bene, comare piaghere, comare allegria, comare sezis de sa vida mia”. Su ritu finiat cun “s’abba muda”: sas comares o sos compares depiant andare a funtana, pienàresi sa bucca e poi a sa muda, e manera de non pèrdere s’abba e totu, arrivare fintzas a sa crèsia majore, si liberare de s’abba in dae innantis sa crèsia.
Commemorazione dei morti: ( 02 novembre); alla vigilia di questa data, si ritiene che le anime dei trapassati tornino a visitare i loro parenti. Per questo vi è l’usanza di apparecchiare la tavola con ogni genere di vivande, ma senza disporre posate o qualcosa di tagliente, benché l’esposizione dei cibi sottende proprio il rispetto di particolari gusti alimentari degli antenati. La cena dei morti resta interdetta ai vivi, almeno fino all’indomani. Quelle stesse vivande costituiscono, infatti, il pranzo riscaldato del giorno di festa.
Sa die de sos mortos (2 de santandria): in sa bizìlia de custa data, si pensat chi sas animas de sos mortos torrant a visitare sos parentes. Pro custu b’est usàntzia de aparitzare sa mesa cun cada calidade de màndigos, sena pònnere, in sa mesa posadas o cosas chi segant. Su màndigu chi si faghet est cussu chi praghiat a su mortu. Sa chena de sos mortos non est aberta a sos bios, nessi fintzas a sa die in fatu. Custu màndigu etotu, difatis, est su gustu cheghentadu de sa die de festa.